 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag is een reis-dag en dan ben je gewoonlijk vroeg op, maar vandaag waren
we extra vroeg: Om zes uur stonden we al naast bed.
Douchen, yoghurtje en thee en rustig de laatste hand leggen aan koffers en rugzakken.
Als we de koffers naar beneden brengen voor de Takkyubin zijn we niet geheel
verrassend de eersten die de koffers neerzetten.
Iets na zeven uur wandelen we naar de overdekte winkelstraat op zoek naar een
koffietentje, maar het overgrote gedeelte van de zaakjes is nog dicht. We maken
dus een wat grotere wandeling en tegen acht uur lopen we 'Seattle's Best Coffee'
in de buurt van het hotel binnen. Daar zitten Frank en Cora al aan het ontbijt.
We bestellen twee koffie en gaan er bij zitten. Cora heeft het voor elkaar gekregen
om aan de bediening duidelijk te maken dat ze voor het onbijt een dubbelzijdig
gebakken ei wil hebben.
Hmmmm het ontbijt van Frank en Cora ruikt goed. We waren van plan alleen maar koffie te nemen, maar nu bestellen we toch maar een ontbijtje. Aan de kassa lukt het maar niet om het personeel duidelijk te maken dat we net zo'n ontbijt als Cora gewenst is. Of we het aan willen wijzen op de kaart. Nou ja die dan graag. Dan moeten we nog een keuze maken wat er bij. Euuhhh ... we hebben al koffie. Het eind van het liedje is dat er een ontbijtje van gebakken ei, worstjes en sla besteld wordt met apart dikke toast en nóg een bak koffie. Nou ja, dat krijgen we samen wel op.
Als alle borden en kopjes leeg zijn dan lopen we terug naar het hotel. Rugzakken
pakken en verzamelen in de lobby. We lopen naar de tramhalte en pakken de tram
naar het JR station.
De tram die er aan komt rijden is wel héél erg oud, maar is nog
altijd in dienst.
Op het JR station wordt een of ander festival opgebouwd. Je ziet overal de mascotte van Kumamoto.
Het station van Kumamoto is op een bijzondere manier opgebouwd: De sporen liggen
op een soort verhoging, en je kunt onder de perrons doorlopen.
Zo te zien hebben ze alle technische apparatuur onder de perrons geplaatst,
en kun je er zo makkelijk bij.
In Shin-Tosu moeten we overstappen op de smalspoor sneltrein die ons naar Takeo-Onsen brengt.
In Takeo-Onsen stappen we snel en soepel over op de gereedstaande JR Shinkansentrein Kamome #21 naar Nagasaki.
In Nagasaki kopen we een dagkaart voor de tram aangezien we vanmiddag ook nog
naar het vredespark willen.
We pakken de blauwe tramlijn 1, en stappen op de halte 31 'Shinchi Chinatown'
over op de groene tramlijn 5. Bij halte 48 'Ourakaigan-dori' stappen we uit
en lopen naar ons hotel.
Uiteraard heeft ook deze tram-maatschappij zijn eigen mascotte.
Als we in het hotel aankomen blijken tot onze vreugde de kamers al klaar, en kunnen we de rugzakken op de kamer neerzetten. Marcel pakt zijn rugzak uit zodat we hierin water, zonnebril en fototoestel in mee kunnen nemen.
Bij een bakker in de buurt wordt een stokbroodje en een croissant gekocht,
en pakken de tram naar het vredespark. Lijn 5 naar 'Shinchi Chinatown' en dan
weer overstappen op lijn 1.
We stappen uit op halte 20 'Atomic bomb museum' en lopen naar het park.
Vlakbij het park staat deze gedenksteen van de Nagasaki Electric Tramway..
Ook hier zie je bij elk gedenkteken de lange strengen kraanvogeltjes.
In het park zoeken we een bankje op en eten de meegebrachte broodjes op.
Terwijl we op het bankje zitten komen een aantal kinderen en hun juf/begeleider
op ons af of ze wat mogen vragen. Tuurlijk mag dat! Een van de kinderen wordt
aangespoord om wat te zeggen en vraagt welke sport we van houden. Autosport
zeggen we, formule 1. Vervolgens ontstaan de nodige spraakverwarringen over
en weer. Nee ze weten niets van formule 1 af, al kennen ze Suzuka wel. Nee ze
wisten ook niet dat er een Japanner, Yuki Tsunoda een coureur is. Na nog wat
heen-en-weer gepraat te hebben met behulp van Google nemen we afscheid.
We bergen onze spullen op en lopen verder het park in richting 'ground zero'.
Via deze trap kan je naar beneden naar wat in 1945 het straatniveau was.
Ook hier hangen weer strengen met kraanvogeltjes
Het tweede gedeelte van het park omvat een grote hoeveelheid beelden die uit de hele wereld ter gedachtenis aan de atoomaanval aan Nagasaki zijn geschonken.
Dit beeld is geschonken door de gemeente Middelburg. Een moeder die haar kind probeert te beschermen tegen het gevaar.
Dit beeld is voor de Mitsubishi fabriek die hier stond.
Het 'Peace Statue' aan het eind van het vredespark.
En ook hier weer vele strengen met kraanvogeltjes, links en rechts van het 'Peace Statue'.
Het gehele park is net als in Hiroshima erg indrukwekkend, maar het komt wel
wat rommelig over als je het vergelijkt met het vredespark in Hiroshima.
Het atoombom-museum hebben we vanwege de grote drukte van alle schoolklassen
overgeslagen.
We pakken de tram terug naar ons hotel. Daar aangekomen gaan de schoenen uit en worden de voetjes wat rust gegeven.
Als het tijd is voor het diner volgen de weg langs de Dutch Slope in de richting
waar Dejima ligt. Dat is het museum dat is opgebouwd op de plek waar vroeger
de Nederlandse handelspost in Japan was. We zijn op zoek naar een eettentje
maar we vinden niet iets wat ons aanstaat.
We lopen langs het Dejima museum en pakken daar de tram naar Chinatown. Daar
moet wel wat de bikken te vinden zijn lijkt ons.
Hmmm ... wart zou dit zijn? Maar eens boven kijken.
Okee maar eens binnen kijken...
Het blijkt een vrij groot en druk restaurant te zijn. We worden een plaatsje
gewezen waar we kunnen gaan zitten. Er staat een tablet waar je het menu kan
bekijken en waar je je bestellingen kan doorgeven.
Alles werkt vlekkeloos en even later worden de drankjes gebracht. Niet lang
daarna komt het eten op tafel. Helaas weer vergeten vooraf een foto te maken,
maar het smaakte heerlijk.
Behalve de menselijke serveersters scharrelde er ook een amusante kat-robot-serveerder rond. Erg leuk om te zien.
We wandelen terug naar de tramhalte en pakken de lijn 5 naar het hotel. Bij de volgende halte stappen Frank en Cora in. Die hebben bij het vredespark in de buurt gegeten.
Terug in de hotelkamer nemen we nog een drankje en gaan al snel de mand in want het was weer een vermoeiende dag.
|
|
|